Liczba Duszy i Liczba Osobowości

W strukturze portretu opartego na danych personalnych wyodrębnia się specyficzny wskaźnik, znany powszechnie jako Liczba Duszy lub Liczba Pragnienia Serca. Parametr ten dotyka najgłębszych, ukrytych warstw ludzkiej psychiki, stanowiąc matematyczny zapis tego, co niewidoczne na pierwszy rzut oka. Jego identyfikacja pozwala na dotarcie do sfery podświadomych dążeń, intymnych potrzeb oraz prawdziwych intencji kierujących zachowaniem człowieka. Jest to wibracja reprezentująca rdzeń naszej wewnętrznej tożsamości, wolny od wpływów wychowania czy nacisków zewnętrznych.

Wartość ta definiuje najgłębsze motywacje, które napędzają jednostkę do działania na co dzień. Ukazuje ona, czego dany człowiek pragnie na najbardziej podstawowym poziomie egzystencji, co sprawia mu autentyczną radość i co daje poczucie wewnętrznego spełnienia. To właśnie w tym parametrze zapisane są nasze najskrytsze marzenia, tęsknoty i ideały, którymi kierujemy się przy podejmowaniu najważniejszych decyzji. Stanowi on kompas, wskazujący kierunek, w którym podąża ludzka psychika w poszukiwaniu życiowej równowagi.

Z technicznego punktu widzenia, ten wysoce intymny wskaźnik izoluje się z ogólnego zapisu danych ewidencyjnych poprzez wyselekcjonowanie wyłącznie jednej, określonej grupy dźwięków. Do skonstruowania tego parametru wykorzystuje się jedynie samogłoski występujące w analizowanym imieniu i nazwisku. Ten specyficzny podział nie jest przypadkowy. W wielu dawnych tradycjach badawczych to właśnie samogłoskom przypisywano rolę nośnika najczystszej życiowej energii. Z tego powodu uważa się, że to właśnie zbiór samogłosek jest uniwersalnym kluczem do odczytania wewnętrznych pragnień.

Komplementarnym elementem w stosunku do wskaźnika wewnętrznych pragnień jest parametr określany mianem Liczby Osobowości. Zjawisko to odnosi się do zewnętrznej, widocznej dla otoczenia powłoki człowieka. O ile poprzedni wskaźnik definiował intymne pragnienia, o tyle ten określa sposób, w jaki jesteśmy odbierani przez świat zewnętrzny i ludzi, z którymi wchodzimy w interakcję. Stanowi on matematyczny zapis formy, którą każda jednostka prezentuje podczas codziennych relacji społecznych, zawodowych czy też towarzyskich.

Wartość ta szczegółowo opisuje pierwsze wrażenie, jakie wywieramy na nowo poznanych osobach, jeszcze zanim zdążymy odsłonić przed nimi bardziej osobiste intencje. Wskazuje na preferowany styl bycia, mechanizmy komunikacji oraz ogólną aurę, którą emanujemy przebywając w zespole. To właśnie z tą wibracją konfrontują się obserwatorzy podczas pierwszego kontaktu. Bardzo często zdarza się, że wizerunek zarysowany przez ten wskaźnik staje się skuteczną tarczą obronną, za którą jednostka świadomie lub nieświadomie ukrywa swoją prawdziwą naturę.

Mechanizm pozyskiwania tego konkretnego wskaźnika opiera się na wyodrębnieniu z zapisu personalnego wyłącznie tych znaków, które pełnią funkcję spółgłosek. Stanowią one swoisty, twardy szkielet wyrazu, czyli budulec nadający słowom ich fizyczną formę. Przypisanie spółgłoskom roli reprezentanta zewnętrznej fasady wynika z faktu, że organizują one przestrzeń wypowiedzi, nadając jej wyraźny kształt. Zbiór ten obiektywnie odzwierciedla to, co w pełni zmaterializowane, uchwytne zmysłami i wystawione na stałą ocenę publiczną w strukturze osobowości.

Prześledzenie procesu wyodrębniania obu wskaźników najlepiej przeprowadzić na konkretnym materiale literowym. Weźmy za przykład nazwisko Kowalski. Pierwszym krokiem jest staranne wyizolowanie z tego słowa wyłącznie samogłosek. W badanym wyrazie są to litery: „o”, „a” oraz „i”. Następnie przyporządkowujemy im wartości cyfrowe: litera „o” otrzymuje szóstkę, „a” jedynkę, a „i” dziewiątkę. Sumując te trzy cyfry w prostym równaniu arytmetycznym, uzyskujemy wynik szesnaście. Po sprowadzeniu go do pojedynczego znaku, poprzez dodanie jedynki i szóstki, otrzymujemy siódemkę. Siódemka staje się tu wskaźnikiem bazowym dla pierwszej kategorii.

Drugi etap pracy na tym samym słowie polega na powtórzeniu procedury wyłącznie dla spółgłosek. Wyodrębniamy z nazwiska Kowalski litery: „K”, „w”, „l”, „s” oraz „k”. Przypisujemy im odpowiednie wagi numeryczne: „K” to dwa, „w” to pięć, „l” to trzy, „s” to jeden, i drugie „K” to ponownie dwa. Dodajemy do siebie ten ciąg, uzyskując wynik na poziomie trzynastu. Redukując ten dwucyfrowy rezultat poprzez dodanie do siebie jedynki oraz trójki, otrzymujemy cyfrę cztery. Czwórka staje się w analizowanym przykładzie reprezentantem wizerunku zewnętrznego.

Przeprowadzenie obu tych niezależnych operacji ukazuje niezwykle istotną korelację w obrębie całego systemu przeliczeniowego. Zestawienie uzyskanych przed chwilą wskaźników cząstkowych, czyli zredukowanej wartości samogłosek wynoszącej siedem oraz zredukowanej wartości spółgłosek wynoszącej cztery, daje nam wynik jedenaście. Sprowadzenie jedenastki do jednej cyfry to dwa. Dokładnie ta sama wartość powstaje, gdy zsumuje się ciągiem wszystkie litery wyrazu Kowalski bez ich rozdzielania. Taki mechanizm jednoznacznie dowodzi, że dwie oddzielnie wyliczane wartości cząstkowe zawsze, po zsumowaniu, generują ostateczną i całkowitą Liczbę Wyrazu.

W toku prowadzenia wyliczeń bardzo często napotyka się na poważny dylemat kategoryzacyjny, bezpośrednio związany z występowaniem w alfabecie liter o niejednoznacznym charakterze. Najlepszym i powszechnie analizowanym przykładem takiego zjawiska jest znak „y”. W niektórych ujęciach lingwistycznych litera ta bywa traktowana kategorycznie jako spółgłoska, podczas gdy w innych – zwłaszcza w warstwie fonetycznej – pełni ona funkcję pełnoprawnej samogłoski. Powstaje w związku z tym obiektywny problem, do której grupy przeliczeniowej należy ją w danym momencie przyporządkować podczas tworzenia rozdziału danych.

Sytuacja ta staje się jeszcze bardziej skomplikowana podczas prowadzenia analizy danych ewidencyjnych w języku polskim. Oprócz wspomnianego „y”, które w polszczyźnie stanowi bez wątpienia samogłoskę, pojawia się problem z literą „i”. Znak ten w naszym ojczystym języku bardzo często pełni dwojaką funkcję. Z jednej strony stanowi on czystą, brzmiącą samogłoskę, jednak równie powszechnie występuje jedynie w roli znaku zmiękczającego poprzedzającą go spółgłoskę, tracąc przy tym całkowicie swój własny walor sylabotwórczy. Tworzy to trudność w obiektywnej klasyfikacji.

Środowisko badawcze wypracowało różne strategie radzenia sobie z tymi anomaliami fonetycznymi. Pierwsze, najczęstsze podejście nakazuje traktować litery w sposób rygorystycznie graficzny, przypisując je do sztywnego, niezmiennego katalogu bez względu na ich rolę w konkretnym wyrazie. Drugie, znacznie bardziej złożone i pracochłonne rozwiązanie, wymaga wnikliwej analizy fonetycznej każdego imienia z osobna, co wiąże się z klasyfikacją znaku na podstawie jego faktycznego brzmienia w danym układzie sylab. Wybór odpowiedniej, systemowej ścieżki i konsekwentne trzymanie się jej to najważniejszy obowiązek w takich przypadkach.